7 πραγματα που δεν ξέρετε για εμένα

  ( Με την παρακίνηση του ελεύθερου πνεύματος :) )

  here you are, τα 7 μικρά μου μυστικά ;)))


1: Θέλω πάρα πολύ να ζήσω την Ελλάδα και μάλιστα ονειρεύομαι το σπίτι μου σε ένα όμορφο μέρος στην Κρήτη. ( Μακάρι να είχα το κίνητρο!) Δεν εχω φιλοδοξίες για πολύ χρήμα , θέλω απλώς η ζωή μου να με γεμίζει και να έχω ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο αλλά μέχρι εκεί. Α! Και μου τη δίνει που μου λένε ότι δεν έχω όνειρα όταν το λέω αυτό. Απλά δεν είμαι ματαιόδοξη! Έχω όμως όνειρα. Πολλά περισσότερα όνειρα από κάποιον που οραματίζεται βίλες και θέσεις Α class σε ένα αεροπλάνο.

2: Έχω κάνει μερικές φορές την ευχή να είχα τη μητέρα ενός φίλου μου η οποία είναι υπέροχη γυναίκα αλλά παρόλα αυτά το ξέρω πως η ευχή αυτή με καθιστά παντελώς αχάριστη απέναντι στη δική μου μαμά η οποία ίσως δεν είναι τόσο τέλεια όσο η κυρία Κωνσταντίνα όμως δεν νομίζω ότι θα την άλλαζα τελικά..

'
3: Γενικά γελάω πολύ και είμαι ζωντανή όταν βρίσκομαι με την παρέα μου, εκθέτω με πάθος τη γνώμη μου και γενικότερα αισθάνομαι με πάθος όμως... σαν άνθρωπος είμαι πολύ κλειστή και νομίζω πως καταντάω μελαγχολική... Ναι. Είμαι ένας άνθρωπος με τάσεις μελαγχολίας, τώρα πια το λέω με βεβαιότητα.

4: Είμαι ερωτευμένη με την ιδέα του έρωτα και πιστεύω πως ο άνθρωπος με τον οποίο έχω υπάρξει πραγματικά ερωτευμένη ( αυτός ο ένας) ήταν ο μοναδικός πάνω στη γη ικανός να με κάνει να μην ενσαρκώσω απλά τον έρωτα στο πρόσωπό του αλλά να πάρει ο έρωτας τη δική του μορφή. Ελπίζω μέσα από την ψυχή μου να υπάρχει κι άλλος τέτοιος ,αλλιώς είμαι καμένο χαρτί .

5: Φοβάμαι τη μοναξιά και τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής μου τις έχω περάσει... με τον εαυτό μου.

6: Ονειρεύομαι να σπουδάσω ψυχολογία , νομίζω πως αυτή η επιστήμη είναι ο προορισμός μου και είμαι διατεθειμένη να το κυνηγήσω όση προσπάθεια κι αν καταβάλουν οι "καλοθελητές" κοβοντάς μου τα φτερά.

7: Θέλω ναγυρίσω όλο τον κόσμο και να επισκεφτώ όσα περισσότερα μέρη μπορώ!

Αυτά ήταν 7 μυστικά μου... από τα πιο ειλικρινή και εσωτερικά πράγματα που έχω γράψει. Θα ήθελα όλοι να έκαναν μία παρόμοια ανάρτηση. Εχεμύθεια έ? Σςςςςςςςςςςς

ενα τραγουδι για καλημέρα... και καληνυχτα

 Γιατί δεν το μπορώ άλλο :) γιατί και αυτό το φθινόπωρο είναι πολύ γλυκό... αλλά εσύ δεν το αφήνεις να μου δώσει όλη του τη γλύκα 

la pluie dans le coeur

'

   Οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά, οι στιγμές... τρέχουν. Τρέχουν κι εγώ τρέχω μαζί τους ώστε να είμαι καλή σε όλα. Μακάρι να μπορούσα όμως να είμαι το ίδιο επιδέξια σε σχέση με τα αισθήματα. Ανέκαθεν στα αισθηματικά ήμουν άτυχη, πάντα πολύ ερωτευμένη και όχι απλώς καψουρεμένη και πάντα μα πάντα χαμένη, μπερδεμένη. 

   Ο έρωτας για μενα είναι ένα από τα ομορφότερα πράγματα στον κόσμο όμως μέχρι στιγμής ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω έναν έρωτα ατόφιο, χωρίς προβλήματα και "αλλά".... Ναι στα αισθηματικά είμαι μία σκέτη αποτυχία. Καταρχάς είμαι δειλή. Δειλή όχι στο να νιώσω, εκεί η καρδιά υπερβάλλει θα έλεγα. Είμαι δειλή στο να πράξω, να παλέψω... Αν δεν είμαι σίγουρη για τον άλλο (και πότε είμαστε άλλωστε 100% σίγουροι?) δεν μπορώ να προχωρήσω, να παλέψω, να αρχίσω να ελπίζω... 

   Κάνω μερικά μικρά βήματα και αποθαρρύνομαι με την παραμικρή ευκαιρία και όταν ο άλλος αρχίσει τις κινήσεις του οπισθοχωρώ λες και πρόκειται να καταλάβει την περιοχή μου. Ε ρε ψυχίατρος που μου χρειάζεται!

  'Έκανα βόλτες στην βροχή και σκεφτόμουν, σκεφτόμουν... Γιατί ενώ όλα πηγαίνουν υπέροχα να γίνεται κάτι και η καρδιά να βρέχει ξανά? Γιατί η δική μου καρδιά να είναι τόσο φθινοπωρινή? Γιατί?... 

Οι μέρες επαναλαμβάνονται χωρίς παύσεις και τα μάτια μου βλέπουν μόνο αυτά που πρέπει να δουν, τίποτα παραπέρα.Μου αρκεί η ιδέα πως θα σε συναντήσω και θα βρέξει ο ουρανός ευτυχία. 

16 καλοκαίρια και χειμώνες

    Στις 5 Οκτωβρίου του 1995, ακριβώς 16 χρόνια πριν, στις 7.30 περίπου το πρωί, αντίκρισε για πρώτη φορά το φως της μέρας ένα κοριτσάκι 4 κιλών και μερικών εκατοστών. Εγώ. 

    Μόλις έκλεισα το δεκαέξι μου χρόνια. Το πρώτο πράγμα που το θύμισε ήταν τα μηνύματα των κολλητών μου στο κινητό, λίγο μετά τα μηνύματα φίλων στον τοίχο μου στο facebook και το χαμόγελο της μαμάς μου όταν μου είπε πριν λίγο χρόνια πολλά πριν το καληνύχτα. 

   Έκλεισα τα 16. Δεν μου φαίνεται περίεργο, την περίμενα καιρό τώρα αυτή τη μέρα. Βλέπετε όταν είσαι η μικρότερη σε μήνες όλων των φίλων σου, έχεις την ανάγκη να μπεις κι εσύ στο κλαμπ των δεκαεξάριδων όσο πιο γρήγορα γίνεται.

   16 λοιπόν... Λένε πως τα 16 είναι ωραία ηλικία. Δεν θα διαφωνήσω. Απλά είναι εκνευριστικό το γεγονός ότι τα γενέθλιά μου πέφτουν Τετάρτη φέτος και οι Τετάρτες έχουν το πιο φορτωμένο πρόγραμμα για μένα μέσα στην εβδομάδα. Θα βγάλω τα παιδιά για ποτό το Σάββατο αλλά και πάλι χαλιέμαι γιατί θα πρέπει να ξυπνήσω στις 9 την Κυριακή ώστε να γράψω λατινικά στο φροντιστήριο.

   Τέλος πάντων δεν πρόκειται να χαλαστώ κι ας είμαι σε μία ιδιαίτερα αγχωτική φάση της ζωής μου.

    Έχω και κάτι στο μυαλό μου για αύριο που εύχομαι με όλη μου την ψυχή να πετύχει... Αν πετύχει αυτό, τότε είμαι σίγουρη πως θα ξέρω την ευχή που θα κάνω όταν 16 κεράκια θα σβήνουν πάνω στην τούρτα μου.   :) 

Αλλάζουν οι καιροί...

    Ειλικρινά πολλές φορές αισθάνομαι σαν να ανήκω σε μία άλλη, παλαιότερη εποχή , σαν η δική μου να με ξεπερνάει, να μην είμαι φτιαγμένη γι'αυτή. Από μικρή κοιτάζω με ζήλια ορισμένα σημεία της ζωής των ανθρώπων που έζησαν σε εποχές τις οποίες έχουμε αφήσει πλέον πολλά έτη φωτός πίσω μας. Τα τότε πράγματα μου φαίνονται πιο κοντά στο χαρακτήρα μου, πιο βατά. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσα να συμβιβαστώ με ευκολία στα δεδομένα της καθημερινής ζωής δεκαετιών όπως το 30 παραδείγματος χάριν αλλά σίγουρα μέσω βιβλίων και ταινιών ανακαλύπτω πόσες από τις ομορφιές του τότε έχουν χαθεί στο σήμερα.

   Δεν είμαι συντηρητική, απλά λίγο παλιομοδίτικη.   Δεν νομίζω πως αυτό είναι καλό όμως, βλέποντας τις ραγδαίες εξελίξεις του σήμερα, τον τρόπο που οι άνθρωποι ζουν και συμπεριφέρονται ως σεξιστικές μηχανές και ρομποτάκια προγραμματισμένα να δουλεύουν, καταλαβαίνω πως τα απλά, τα όμορφα και ήρεμα πλέον εκλείπουν.   

   Έχουμε χάσει κάθε ίχνος ρομαντισμού, σχεδόν κάθε επαφή με τη φύση και λειτουργούμε μηχανικά, χωρίς αξίες, ιδανικά και ιδεώδη. Ο καλός έχει καταλήξει να θεωρήται ηλίθιος και ο πονηρός ξύπνιος. Ο πολιτισμός εξελίσσεται με ρυθμούς χελώνας ενώ το ρόλο του λαγού σ αυτό το παραμύθι που λέγεται σύγχρονη πραγματικότητα έχει πάρει η τεχνολογία. Διαφθορά, απαξίωση, αδιαφορία... Έννοιες που πάντα υπήρχαν όμως στην εποχή που διανύουμε έχουν πάρει πιο ανησυχητικές διαστάσεις από ποτέ. 

   Δεν θα σταθώ σε γενικολογίες, θα μιλήσω για συγκεκριμένα περιστατικά που ίσως ακούγονται ασήμαντα όμως τα βιώνω καθημερινά. Βλέπουμε, τα αγόρια στην εφηβεία τους  να βάφουν μαλλιά , να ξυρίσουν τα πόδια τους, να βγάζουν τα φρύδια τους, να είναι είτε κολλημένα με την εμφάνιση τους είτε με κάποιο διαδικτυακό παιχνίδι και να έχουν χάσει ολοσχερώς τον φυσικό τους ρόλο. 

   Βλέπουμε, τα κορίτσια να έχουν χάσει κάθε ίχνος ρομαντισμού, να υποβιβάζουν συνεχώς τον εαυτό τους και γενικώς να λυσσάνε! Τι έχετε πάθει, απορώ! Ακόμα και η διασκέδασή μας είναι βλακώδης κατά τη γνώμη μου πάντα. Οκ, μπορεί σε κάποιους να αρέσουν τα χαζοτραγουδάκια που κυκλοφορούν και ακούγονται στα καλμπς . Βρίστε με ελεύθερα αλλά από ένα σημείο και έπειτα μπορώ να πω το εξής: ΜΙΣΩ ΤΑ CLUBS.

   Εντάξει, θα πάω όταν παραστεί ανάγκη αλλά μετά το πρώτο μισάωρο βαριέμαι τη ζωή μου, πραγματικά.  Βαριέμαι τον ηλίθιο αυτό χορό , τον άγραφο κανόνα " όσο πιο κοντή η φούστα τόσο καλύτερα θα περάσεις" και το ότι δεν μπορείς να σταυρώσεις κουβέντα " μιλάει η γλώσσα του σώματος",,, μπούρδες. 

    Πόσο πιο γλυκά ήταν τα πράγματα παλιά............ Δεν θα πάω υπερβολικά πίσω αλλά να ,στα 50's ας πούμε. Υπήρχε το φλερτ, η γυναίκα ήταν γυναίκα και ο άνδρας άνδρας, υπήρχαν στάνταρς πως να το κάνουμε...

   Δεν θέλω να είμαι μονόπλευρη. Σίγουρα τη σημερινή εποχή έχουμε κατοχυρώσει διακαιώματα και ελευθερίες που παλαιότερα θεωρούνταν πολυτέλειες. Επίσης η τεχνολογία έχει και πολλά θετικά στοιχεία τα οποία ενισχύουν το ευ ζην του ανθρώπου. Όμως....

   Για μένα θα υπάρχει πάντα αυτό το μεγάλο " Όμως". Αυτό το όμως που έχω πλέον αποδεχτεί ότι με καθιστά υποδεέστερη της εποχής μου. Είμαι retro και το παραδέχομαι. Φίλοι, μου λένε συχνά ότι σκέφτομαι ανούσια και χάνω το παρόν μου, δεν το απολαμβάνω. Μα πώς να απολαύσω κάτι το οποίο δεν αντέχω, κάτι που δεν με εκφράζει? Οκ, ξέρω πως μηχανή του χρόνου δεν υπάρχει... δυστυχώς όμως  νιώθω λιγάκι εκτός πραγματικότητας. Κι εδώ κολλάει το κλασικό αλλά αγαπημένο " Μάνα γιατί με γέννησες σ αυτή την κοινωνία?" :P 

   

  

life is a big party!

   Στις 22.00 εχθές το βράδυ άρχιζε το πάρτι γενεθλίων του Λευτέρη. Εγώ με τα παιδιά φτάσαμε στις 23.00 λόγω καθυστέρησης του λεωφορείου ( ο Λευτέρης μένει προάστια). Τον βρήκαμε να μας περιμένει στον κήπο και του δώσαμε τα δώρα και τις μπύρες που μας παρακάλεσε να αγοράσουμε για να ενισχύσουμε την κάβα αφού οι καλεσμένοι ξεπερνούσαν τα 60 άτομα. Αυτά είναι τα ωραία όταν έχεις τεράστιο σπίτι. Στον κήπο δέσποζαν δύο τεράστια ηχεία που έπαιζαν μουσική στο τέρμα, ένας μπουφές με διάφορα μεζεδάκια και ένα μεγάλο ψυγείο με ποτά. Τι άλλο νομίζετε ότι χρειάζεται για να πάει τέλεια ένα πάρτι?. Λίγη καλή παρέα μόνο η οποία υπήρχε ευτυχώς και με το παραπάνω.  

  Στην αρχή τα τραγούδια ήταν χαλαρό rock, αργότερα συνεχίσαμε με bitakia και αν και αποφεύγω να χορεύω αφού οι χορευτικές μου ικανότητες είναι απλώς ανύπαρκτες, του δώσαμε να καταλάβει. Με μία μπύρα στο χέρι ( συνολικά όλο τα βράδυ ήπια τέσσερις) , όλοι μαζί είχαμε γίνει μία μάζα που κινούνταν ρυθμικά. Γελούσαμε, χορεύαμε, τα λόγια ήταν περιττά. Και δώστου " στην υγειά μας" και φωτογραφίες και αγκαλιές... Όλα έμοιαζαν απλά υπέροχα. Λες και είχαμε βρει το νόημα της ύπαρξης μας. Σαν να μην μπορούσε τίποτα να μας στεναχωρήσει, να να είχαμε διαγράψει όλα όσα μας φέρνουν δυσαρέσκεια. 

  Έτσι ένιωθα και ευχόμουν αυτές οι στιγμές να κρατήσουν για πάντα. Μετά, πάνω στο χαβαλέ κάναμε ( δυστυχώς για την ομαλή λειτουργία των αφτιών μας) καραόκε στο οποίο με εξανάγκασαν να συμμετάσχω ντουέτο με την κολλητή μου και πραγματικά έπεσε το γέλιο της αρκούδας.  

    Γύρω στη 1.00, το γυρίσαμε και βάζαμε ρεμπέτικα , ζεμπεκιές και συρτάκια, μία κατάσταση πραγματικά ότι να ναι. Το ωραίο ήταν πως όλοι μαζί, ροκάδες, μεταλάδες, τρεντι και πάει λέγοντας, χορεύαμε αυτά τα λαικά ελληνικά τραγούδια που όπως και να το κάνουμε υπάρχουν λίγο πολύ στις ψυχές όλων μας. μερικά από αυτά :  

Εγώ έφυγα γύρω στις τέσσερις, πιωμένη αλλά όχι μεθυσμένη, ιδρωμένη με δύο πόδια που με πέθαιναν απ τον χορό αλλά προπάντων χαρούμενη. Γιατί το κοινό μας σύνθημα το βράδυ εκείνο, αυτό που πλανιόταν παντού στον αέρα, ήταν ότι τελικά λίγα πράγματα είναι αυτά για τα οποία πρέπει να ανησυχούμε και ότι έχουμε πολλή ενέργεια μέσα μας για να το βάζουμε κάτω. Life is a big party, σαν αυτό του Λευτέρη. Ας περάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε!