Βουλιάζοντας στην επιφάνεια

    Σαφώς είμαστε νέοι. Νέοι και έχουμε μία ζωή μπροστά μας. Μια ζωή εμπλουτισμένη με πολλά υποσχόμενα όνειρα. Ο πατέρας μου λοιπόν με παροτρύνει κάθε φορά που χάνομαι στις "φιλοσοφικές" μου αναζητήσεις, να μην σκέφτομαι τόσο βαθιά. Λέει πως παιδεύομαι άδικα και ότι στην ηλικία μου πρέπει να χαίρομαι τη ζωή μου και πως έχω όσο χρόνο θέλω να απασχολούμε "με τέτοια" στο μέλλον. Τώρα λέει, προέχουν οι άμεσοι στόχοι μου.
  Βασικά έχω την αίσθηση πως η ανάγκη για όψη αποκλειστικά του κοντινού, του τώρα, το άμεσου, είναι   μάστιγα στην εποχή μας. Οι έννοιες περνάνε κρίση. Τρελαίνομαι όταν βλέπω δεκαεφτάχρονους να λενε ΘΑ Σ ΑΓΑΠΑΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ βαρύγδουπα, χωρίς συναίσθηση των όσων ξεστομίζουν , μετά από ένα-δύο μήνες σχέσης. Στο σχολείο και το φροντιστήριο ασχολούμαστε αποκλειστικά με τα μαθήματα και την ύλη που θα χρησιμοποιήσουμε στις πανελλήνιες εξετάσεις του χρόνου. Κανένα ενδιαφέρον για την ομορφιά της ήρεμης, γενικής γνώσης που δεν εξυπηρετεί στην εισαγωγή μας στο πανεπιστήμιο.  Δεν βγάζω την ουρά μου απ έξω, κάνω ακριβώς το ίδιο και δύο χρόνια τώρα διαβάζω ωφελιμιστικά. Το πρόβλημα ειναι ότι ακόμα και οι καθηγητές μας πας προτρέπουν σε μία τέτοιου είδους μόρφωση. ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ.
  Το άλλο που το πας? Μας έχει πιάσει όλους μία μανία να σχολιάζουμε τους γύρω μας. Τι φοράνε, πως μιλάνε, πως περπατάνε.... Έλεος, έχουμε καταντήσει να θεωρούμε πως το "σωστό" είναι παραπλήσιες φωτοτυπίες μας που εκφράζονται όπως εμείς! Σχολιάζουμε, σχολιάζουμε... ασχολούμαστε με τους άλλους! Πάντα επιφανειακά, σχεδόν καμία ένσταση σε σχέση με  πιο βαθιά χαρακτηριστικά τους.
   Επιφάνεια κύριοι. Επιφανειακά ζούμε, επιφανειακά κάνουμε σχέσεις, επιφανειακά ονειρευόμαστε, επιφανειακά μαθαίνουμε, επιφανειακά διασκεδάζουμε, επιφανειακά πεθαίνουμε.  Και βυθιζόμαστε σ' αυτό το βούρκο της επιφάνειας κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.

Κι εσύ μιλάς για σκέψεις?  

Οnce Upon a Time

Το Πάσχα το πέρασα παρέα με την κόρη κολλητών φίλων των γονιών μου, την Ελπίδα που υπεραγαπώ και μου έχει μεγάλη αδυναμία. Είναι ένα πανέξυπνο, γλυκό κοριτσάκι των έξι ετών , κυριολεκτικα αξιολάτρευτο... 

Όταν αφιερώνεις λοιπόν τον περισσότερο χρόνο της ημέρας σου σε ένα μικρό παιδί που είναι μάλιστα κοριτσάκι, είναι επόμενο να κάνεις διάφορες αναδρομές στη δική σου παιδική ηλικία. Σε όλα αυτά τα μαγικά ταξίδια που έκανες τότε και τώρα σου λείπουν φοβερά. 

Είδα λοιπόν μετά από χρόνια τις ιστορίες της Barbie (τις κλασικές όχι τις αηδίες που κυκλοφορούν τώρα). Η ξανθιά πρωταγωνίστρια ενσάρκωνε στα dvd της Ελπίδας τη Ραπουνζελ και την Οντετ της  λίμνης των κύκνων... Διαβάσαμε και παραμύθια... Πολλά πολλά παραμύθια... 

Ε λοιπόν είναι τόσο περίεργο, έχω φτάσει μια ανάσα πριν τα 17 μου, κι όμως δεν μου πήρε παρά κάπου στα 40 λεπτά για να ξυπνήσω την τραγικά ρομαντική φύση μου, το κοριτσάκι που ονειρεύεται να ζήσει παραμυθένια. 

Πόσο απόκοσμα φαντάζουν πια τα παραμύθια... Πόσο ωμή μπορεί να μοιάζει η ζωή μπροστά τους? Πόσο γλυκιά είναι η ελπίδα που μας αφήνουν μετά από κάθε "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"? 

Κι όμως σκεφτόμουν... αν κανείς κοιτάξει πιο προσεκτικά, η ζωή μοιάζει με παραμύθι. Μπορεί να μην είναι όλα μαγικά, ονειρικά πλασμένα, όμως υπάρχουν στοιχεία που σε κάνουν να νοιώθεις πως ξεφεύγεις απο τη σαπίλα της σύγχρονης ζωής... 

Ο κακός δράκος που σε κρατάει κλεισμένη στο κάστρο είναι η αδυναμία... Ο καλός πρίγκιπας που θα περάσει δια πυρός και σιδήρου προκειμένου να σε σώσει ή ο ιππότης που θα σε πάρει στο άλογο του να ζήσετε μαζί για πάντα , μπορεί να μην υπάρχουν τελικά... Όμως τι σε κάνει να παύεις να ελπίζεις στο παραμύθι της καρδιάς σου? Εξάλλου πόσοι ξέρουν τη γενναία πριγκίπισσα που κατοικεί στην καρδιά της χ Μαρίας, ή την καλή νεράιδα που ενσαρκώνει η χ Αφροδίτη? Μπορεί λοιπόν ο χ Γιάννης να είναι ένας γενναίος ιππότης και ο χ Αντώνης ένας γλυκός ποιητής. Μπορεί η χ Δήμητρα να είναι η κακιά μάγισσα και ο χ Θοδωρής ο μαγεμένος βάτραχος... 

Κατέληξα. Τα παραμύθι υπάρχει. Απλά οι δράκοι πολλαπλασιάστηκαν με τον καιρό, και δυνάμωσαν... 

Ξεκίνημα Νέας Εποχής

Καταρχάς να ευχηθώ σε όλους έναν απίστευτο μήνα, με ότι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει. Η σημερινή μέρα με βρήκε -επιτέλους- αισιόδοξη και χαρούμενη. Η άνοιξη για' μενα μόλις ξεκίνησε και θα τη χαρώ μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Γιατί ναι, είμαι σίγουρη πως η ζωή κάτι καλό θα φέρει. Ο αέρας ομόρφυνε και το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Εξ' άλλου, ένας φίλος είχε πει" η χειρότερη άνοιξη ισούται με τον καλύτερο χειμώνα".  κι από την πορεία μου ως τώρα, δεν υπάρχει τίποτα να με κάνει να μην τον πιστέψω.

Να περνάτε τέλεια! 

Stangers In The Night

Νύχτωσε κι απόψε... Τώρα που έφτιαξε ο καιρός νυχτώνει πιο ήρεμα, πιο γλυκά... Στο σπίτι όλα είναι μία αηδία, ένα ανισόρροπο φύσημα του ανέμου, τίποτα σταθερό... Τα σιχαίνομαι όλα αυτά, με επιβαρύνουν, με χαλάνε... 

Όμως, να αυτό που με κάνει να θέλω να κλάψω, είναι η μοναξιά μου κι αυτή τη νύχτα. Είναι που σε έχω τόσο μα τόσο κοντά μου και δεν μπορώ να σε δω... Είναι που νιώθω πως θα σε χάσω όπως η μέρα χάνει το φως της μετά το δειλινό. Το ξέρω ότι θα σε χάσω. Αργά ή γρήγορα θα γίνει κι αυτό. 

Η ψυχή μου πάει να σπάσει όταν σκέφτομαι πόσο πολύ μπορεί να με έχουν ρεζιλέψει στα μάτια σου. Έχω εξευτελιστεί , έχω ταπεινωθεί, είμαι αξιολύπητη. Δεν φταίω εγώ όμως. Δεν έκανα τίποτα. Είναι άδικο, τόσο άδικο... Θέλω να δώσω, να δώσω αγάπη, καλοσύνη, χαρά. Κι εκείνοι, κάνουν τα πάντα για να γίνω χειρότερη, να χάσω τον εαυτό μου. Να μείνω μόνη ξανά, σκουπίζοντας τα δάκρυά μου. Είναι άδικο να μου ξεριζώνουν τ ζωή, να με κάνουν να νιώθω τόσο απαίσια. 

Είναι διαολεμένα άδικο να γίνομαι εγώ ο ενήλικας της υπόθεσης χωρίς να είμαι έτοιμη να το κάνω.

Αφήστε με επιτέλους! Αφήστε με να χαρώ την άνοιξη που τόσο αγαπάω! Αφήστε με να χαρώ με την ψυχή μου τον ήλιο, τη μυρωδιά των λουλουδιών, τα γέλια μου, τον έρωτά μου! Χαρίστε μου αυτή την άνοιξη και μη με βασανίζετε άλλο! Χαρίστε μου αυτό το τελευταίο καλοκαίρι κοντά του... Χαρίστε μου? Μα όλα αυτά μου ανήκουν έτσι δεν είναι? Είναι ολότελα, δικαιωματικά δικά μου! Δεν χρωστάω σε τίποτα να πληρώνω τα λάθη σας... Το μόνο που θέλω είναι γαλήνη! Είμαι γεννημένη για τη γαλήνη δεν αντέχω την έντασή σας! Είναι άδικα όλα αυτά!

Και το πιο άδικο απ' όλα είναι ότι θα έρθει μια μέρα που θα είμαστε δύο εντελώς ξένοι μέσα στη νύχτα. Γιατί κανείς δεν αγαπάει τη ζωή μου. Γιατί ο συγγραφέας της ήξερε να γράφει μόνο δράματα... και δεν λέω να το αποδεχτώ... 

Θα αφιερώσω λοιπόν την ανάρτηση αυτή στη νύχτα που κυλάει... και στα μάτια που μου στερείτε να φωτίζουν το σκοτάδι μου... 

sOuLmAtEs

Κι αν έχεις ήδη συναντήσει το άλλο σου μισό; Αν έχει περάσει από δίπλα σου την ώρα που περπατούσες φορώντας την κουκούλα σου, ακούγοντας μουσική; Αν έχει βγει στο φόντο μιας φωτογραφίας σου; Αν τον έχεις τσαλαπάτησες για να βρεις μια θέση στο μετρό; Αν απλά βρισκόσασταν στον ίδιο χώρο την ίδια στιγμή; Πως θα το ξέρεις; Πόσο άδικη είναι η ζωή; Είσαι καταδικασμένος να αισθάνεσαι μισός και να ψάχνεις αυτόν που θα σε γεμίσει. Ναι, και σαν να μην έφτανε αυτό, μπορεί να μη βρεις ποτέ τον άνθρωπο σου. 

αγάπη και χρόνος

Σήμερα κλείνω δύο εβδομάδες μακριά σου... Μακριά σου... πώς είναι δυνατόν να λέω πως είμαστε μακριά αυτές τις 14 μέρες όταν μας χωρίζουν τρία μέτρα κι ένα γύψινο ταβάνι? Όταν κοιμόμαστε και ξυπνάμε, σκεφτόμαστε και αναστενάζουμε, τρώμε και γελάμε, στο ίδιο οίκημα? Πώς είναι δυνατόν να είμαι 14 μέρες μακριά σου όταν δεν έχει περάσει στιγμή που να μην σε έχω φέρει στο μυαλό μου? Πώς γίνεται να ζούμε πάνω- κάτω και να μην σε έχω πετύχει μέχρι τώρα εδώ και τόσο καιρό? Θέλω να σε δω αλλά δεν ξέρω αν θα ήταν το καλύτερο. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να σου λείψω λίγο μα...μα θέλω να μάθω πως είναι το μάτι σου, θέλω να μάθεις ότι φεύγω τριήμερη, θέλω να μου χαρίσεις μία γλυκιά κουβέντα, το χαμόγελό σου... Θέλε είναι η καλύτερη απάντηση. 

Σήμερα φάγαμε όλη η παρέα  στο σπίτι της κυρία Βασιλικής, της γιαγιάς του κολλητού μου του Θανάση και με αφορμή μερικές φωτογραφίες και δικές μου ερωτήσεις παρελθοντικού χρόνου- ψοφάω για κάτι τέτοια-  μου διηγήθηκε την ιστορία αγάπης της με τον άντρα της τον ομώνυμο παππού του κολλητού μου. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση , μου προκάλεσε ζήλια και θαυμασμό και θα ήθελε να μιλήσω για όσα έμαθα σήμερα σχετικά με την ιστορία των δύο αυτών ανθρώπων, τα οποία είχα ικανά να συμβούν μόνο στο μυαλό κάποιου σεναριογράφου ρομαντικής κινηματογραφικής ταινίας. Λοιπόν.....

Η κυρία Βασιλική μεγάλωσε στον Πυργετό, ένα πολύ όμορφο χωριό εδώ Θεσσαλία. Ο κος Θανάσης μεγάλωσε στην Κρανιά Ολύμπου και στα 23 του πήγε στον Πυργετό για τις αναγκές της δουλειάς του, ήταν δάσκαλος. Μιλάμε για την δεκαετία του 1960. Η κυρία Βασιλική ήταν τότε 14. Έτυχε το σπίτι στο οποίο θα έμενε ο κος Θανάσης να του το νοικιάσουν οι γονείς της. Έμεναν πολύ κοντά, σχεδόν απέναντι, και επειδή ο κος Θανάσης ήταν νέος, άπειρος και προπαντός άνδρας (αυτά είναι λόγια της κας Βασιλικής) μητέρα της του έστελνε κάθε μέρα ένα πιάτο από το φαγητό που μαγείρευε . Πολλές φορές, το φαγητό έφτανε στον δάσκαλο δια χειρός της κας Βασιλικής αφού ήταν η μικρότερη και το μοναδικό κορίτσι στην οικογένεια ( είχε 5 αδελφούς, φοβερό???) την έστελναν συχνά για θελήματα και δουλειές. Οι σχέσεις τους με τον κο Θανάση ήταν τυπικές. Εκείνος δεν την είχε προσέξει, είχαν σχεδόν 10 χρόνια διαφορά εξάλλου κι εκείνη ήταν ακόμη παιδί. Η κα Βασιλική όμως τον είχε ερωτευτεί τρελά. Της άρεσε πολύ. Μου ανέφερε μάλιστα πως ήταν πάρα πολύ όμορφος, ψηλός, καμαρωτός και χόρευε πολύ ωραίο ζεμπέκικο και όταν τον είχε δει σε ένα γάμο του χωριού να χορεύει ένιωσε τα πρώτα σκιρτήματα μέσα της. 

Φυσικά όλο αυτό που ένιωθε το κρατούσε κρυφό μέσα της, δεν τολμούσε να το πει πουθενά και ντρεπόταν πάρα πολύ κάθε φορά που έβλεπε τον κο Θανάση. Η ίδια ήταν από τα λίγα κορίτσια που είχαν συνεχίσει στο γυμνάσιο μετά το δημοτικό και μου είπε πως ευχόταν να ξαναγυρνούσε στο δημοτικό ή ο κος Θανάσης να ήταν καθηγητής γυμνασίου για να τον βλέπει περισσότερο. 

Ήταν 16 χρονών όταν έμαθε ότι εκείνη η χρονιά θα ήταν η τελευταία που ο κος Θανάσης θα δίδασκε στο χωριό τους και μετά θα έφευγε. Είχε λυπηθεί πάρα πολύ. 

Μία μέρα , μετά από επιμονή του πατέρα της , πήγε στο σπίτι του για να του δείξει μία άπορία της σχετικά με τα μαθήματα στην οποία ίσως μπορούσε να βοηθήσει. Η ίδια ντρεπόταν πάρα πολύ αλλά εκείνος ήταν πολύ γλυκός μαζί της. Έπειτα είχα καθιερωθεί να τη βοηθάει στα μαθηματικά μερικά απογεύματα, η κα Βασιλική ήθελε να δώσει εξετάσεις για να γίνε και η ίδια δασκάλα και την ενδιέφερε να έχει υψηλές επιδόσεις στο σχολείο. 

Πήγαινε η ίδια στο σπίτι του και εκείνος μάλλον είχε αρχίσει να τη βλέπει διαφορετικά, μεγάλωνε κιόλας, αλλά δεν της έλεγε τίποτα, ντρεπόταν και τους γονείς της. 

Ώσπου η μητέρα της κας Βασιλικής αποφάσισε στον τότε 25άρη κύριο Θανάση, να κάνει προξενιό με μία κοπέλα από το χωρίο η οποία ήταν όμορφη. Η κα Βασιλική φοβήθηκε πως ο αγαπημένος της θα παντρευόταν με την άλλη και ήταν πολύ πικραμένη. Μετά από ένα μάθημα τους λοιπόν, ούτε η ίδια θυμάται πως βρήκε το θάρρος, του έδωσε ένα φιλί! Εκείνος τότε μπόρεσε να της δείξει ότι δεν του ήταν αδιάφορη και άρχισε η σχέση τους. Αρνήθηκε το προξενιό και βλέπονταν κρυφά . Της είχε πει πως θα περίμενε να τελειώσει το σχολείο και θα την ζητούσε από τους γονείς της. Ήταν τρεις μήνες μαζί όταν η κα Βασιλική έμεινε έγκυος στον αδελφό του πατέρα του Θανάση τον κο Παύλο. Το διαπίστωσε αφού είχε πολλές εβδομάδες καθυστέρηση και ζαλιζόταν. Έτσι αποφάσισε να πάει σε ένα γιατρό σε ένα χωρίο λίγο μεγαλύτερο απότον Πυργετό, εκεί κοντά . Πήγε με τη συνοδεία του κου Θανάση, κρυφά απ τους γονείς της. Έμαθε ότι είναι έγκυος και ήταν χάλια. Αποφάσισε λοιπόν ο κος Θανάσης να τη ζητήσει επίσημα από τους δικούς της. Όταν έγινε αυτό οι ίδιοι χάρηκαν αλλά τους συμβούλεψαν να περιμένουν η κα Βασιλική να τελειώσει το σχολείο. 

Δεν ηξεραν πως υπήρχε σχέση μεταξύ τους, νόμιζαν πως τα πράγματα ηαν ακόμη αθώα. Το ζευγάρι όμως αναγκάστηκε να μιλήσει για την επικείμενη εγκυμοσύνη αφού δεν είχαν την πολυτέλεια να περιμένουν άλλα δύο χρόνια για τον γάμο. Τότε έγινε χαμός. Ο πατερας της κας Βασιλικής έσπασε στο ξύλο του κο Θανάση και έδιωξε την κόρη του από το σπίτι λέγοντας ότι θα γίνονταν ρεζίλι στο χωριό. Την έβρισε και η κα Βασιλική έχει πολύ άσχημες αναμνήσεις απ αυτό. Ήταν καλοκαίρι οπότε ο κος Θανάσης άφησε το απίτι που νοίκιαζε για προφανής λόγους και πήγε με τη Βασιλική στο χωριό του την Κρανιά. Οι γονείς του αν και ξαφνιασμένοι, τους υποδέχτηκαν θερμά και φέρθηκαν πολύ καλά στην κοπέλα. Μετά από ένα μήνα περίπου, η μητέρα της κας Βασιλικής επικοινώνησε μαζί τους και τους είπε ότι ήθελε να παντρευτούν. Ο πατέρας της ήταν αμίλητος αλλά εκείνη έδωσε την ευχή της. 

Ο Γάμος έγινε στην Κρανιά αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας από την οικογένεια της κας Βασιλικής, τη μητέρα της δεν την άφησε σίγουρα ο σύζυγός της, ( αυτό έκλαιγε καθώς μου το έλεγε). Μετά γέννησαν τον Παύλο και μεταφέρθηκαν στη Λάρισα. Η κα Βασιλική από τους οικείους της είχε αμυδρή επικοινωνία μόνο με τη μητέρα της και τον ένα της αδελφό. Μετά τη γέννηση του κου Παναγιώτη του πατέρα του Θανάση ,πήγαν στον Πυργετό με τα μωρά στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους με τν οικογένειά της. Τελικά τα κατάφεραν.

plus

Η κα Βασιλική όταν γέννησε το τρίτο της μωρό την κα Λουκία είχε κινδυνέψει να χάσει τη ζωή της και ο κος Θανάσης ήταν συνέχεια δίπλα της στο νοσοκομείο και έκλαιγε δίπλα στο κρεβάτι της. Η κα Βασιλική άρχισε να γίνεται καλύτερα όταν ο κος Θανάσης της είχε πει κλαίγοντας την τετριμμένη σήμερα φράση " Δεν τη θέλω τη ζωή μου χωρίς εσένα Βασιλική μου". 

Το ζευγάρι αυτό, τον Ιούλιο κλίνει 47 χρόνια γάμου 

Το σπάνιο πουλί

Τον περισσότερο χρόνο του ο κόσμος τον ξοδεύει στον ύπνο. Πού και πού μόνο ξυπνάει , τρίβει τα μάτια του, διώχνει τη νύστα και συνειδητοποιεί τον εαυτό του. "Ποιος είμαι?" αναρωτιέται." Από πού έρχομαι?" 

Και για λίγα δευτερόλεπτα κάθεται στον ώμο μας το Σπάνιο Πουλί.

Jostein Gaarder, Το Κάστρο των Αγγέλων 

Έχω που διαβάζω αυτό το βιβλίο ένα μήνα περίπου... Λόγω περιορισμένου χρόνου, συνηθίζω να το έχω συντροφιά μου τις πρώτες πρωινές ώρες, λίγο πριν κοιμηθώ. Παρά την κούρασή μου τη συγκεκριμένη ώρα της ημέρας, όλα όσα διαβάζω μου μένουν και τα σκέφτομαι μέχρι να ξαναπιάσω το βιβλίο στα χέρια μου. Θα έλεγα πως είναι βαθιά φιλοσοφημένο και πως με πολύ έξυπνο τρόπο πραγματεύεται ζητήματα τα οποία οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν μέσα στην τρέλα της καθημερινότητάς τους. Ναι, τώρα πια το έχω καταλάβει. Είναι σαν να ζούμε σε λήθαργο, σαν να κοιμόμαστε. Και όταν, άλλος συχνότερα άλλος σπανιότερα, καθόμαστε να αντιληφθούμε όλα όσα τελικά είναι σημαντικά όπως για παράδειγμα το γεγονός της ύπαρξης του κόσμου που μας περιβάλλει, τότε μόνο μπορούμε να λέμε πως υπάρχουμε.  

Είναι όμως στ' αλήθεια δυσκολότερο το να σκέφτεσαι από το να ζεις μηχανικά... Μακάριοι λοιπόν οι φιλόσοφοι, ή καταραμένοι να αντιλαμβάνονται όσα ο απλός ανθρωπάκος που τρέχει πίσω απ το ρολόι του στις αρχές ακόμα του 21ου αιώνα δεν θα μπορέσει να δει ποτέ του?Ευτυχείς που κατακτούν κομμάτι της ύπαρξης του κόσμου, ή καταδικασμένοι να μην βρίσκουν ποτέ την ολοκλήρωση? 

 Εσείς θα κρίνετε.