jimi hendrix, janis joplin, jim morrison, kurt cobain, amy winehouse forever 27

ΑΝΤΙΟ

objectives

    Στόχοι... Αυτή τη στιγμή το μυαλό μου είναι γεμάτο στόχους που θέλω να πετύχω... Δεν ξέρω , ίσως έχω κάποια εγκεφαλική ανωμαλία αλλά εγώ το καλοκαίρι , αντί να ηρεμώ και να μη σκέφτομαι τίποτα, γεμίζω το κεφάλι μου με προγραμματισμούς, στόχους και προβλέψεις για την ερχόμενη χρονιά. Ίσως τελικά η μάνα μου να έχει δίκιο... Ανησυχώ για το μετά και δεν ζω τη στιγμή... Μα ζω τη στιγμή σε πολλά σημεία τις ζωής μου, όμως εγώ αυτή την εποχή που δεν δέχομαι τόσες πιέσεις όσες κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, κάνω ανασυγκρότηση. Απλά θα ήθελα να ήμουν λίγο περισσότερο ανέμελη, να με νοιάζει μόνο το παρόν και το μεγαλύτερό μου άγχος να είναι αν θα φορέσω φόρεμα ή σορτς το βράδυ ή αν θα πάμε για μπάνιο την Παρασκευή. 

   Στόχοι... Ξεκινούν από το πιο απλό πράγμα , όπως το καινούργιο ρολόι που "μάρκαρα" και θέλω να αγοράσω και καταλήγουν σε φλέγοντα θέματα, όπως στο ποιο φροντιστήριο θα πάω του χρόνου. άγχος... το πρωί το περνάω παρέα με τα γαλλικά τα οποία πιστέψτε με η ζέστη και όλη η χύμα κατάσταση της εποχής με έχει κάνει να τα βαρεθώ, το μεσημέρι αφήνω χρόνο στον εαυτό μου και πάλι αντί να σκέφτομαι τι θα γίνει με τον ξανθούλη  από τον Πλαταμώνα αναλώνομαι στους στόχους ,τα όνειρά μου και στα σχεδιασμένα βήματα που σκοπεύω να κάνω για να τα υλοποιήσω.  Από αργά το απόγευμα μέχρι τις 1.00 με 2.00 το βράδυ που είμαι έξω δεν σκέφτομαι τίποτα... Ή σχεδόν... Περνάω φανταστικά με τα παιδιά, χαιρόμαστε το καλοκαιράκι με μπύρες , μουσική και βόλτες όμως και πάλι πιάνω τον εαυτό μου , όταν τα γέλια ξεθωριάζουν για λίγο , να χάνεται στις σκέψεις και τα άγχη του για τη χρονιά που περιμένει απειλητικά στη γωνία. Το βράδυ δε, όταν γυρίζω σπίτι , είναι το χειρότερο για μένα. Σκέφτομαι και γράφω. Κυριολεκτικά. Συχνά εδώ αλλά κυρίως στο πρώην πρόχειρο νυν ημερολόγιό μου το οποίο έχω γεμίσει με κάθε λογής ασυναρτησίες τις οποίες δεν εκθέτω εδώ επειδή δεν είμαι εγκληματίας για να σας κάνω να πεθάνετε από τα γέλια αν τις διαβάσετε ή να πείτε " αυτή η στρεσαρισμένη - αλλοπαρμένη δεν ξέρει τι της γίνεται". 

   Στόχοι... Από αύριο αρχίζω δουλεία στο μαγαζί. Θα πηγαίνω Δευτέρες- Τρίτες και Πέμπτες , από τις 18.00 έως τις 2.00 , για 20 ευρώ την ημέρα. Ευτυχώς τα παιδιά( ο Κωστάκης ο μπάρμαν και οι σερβιτόροι Θάνος- Γιάννης- Βασίλης- Γεωργία- Φώτης) είναι πολύ cool τύποι και περνάμε καλά όταν δουλεύουμε μαζί (μετά τις 11 αρχίζουμε και τα σφηνάκια, κρυφά απ τον μπαμπά βεβαίως βεβαίως) ;) Κουράζομαι λίγο λόγω ορθοστασίας αλλά είναι ένας καλός τρόπος να βγάλω λεφτά , τα οποία χρειάζομαι επειγόντως για την επίλυση αρκετών από τους στόχους μου. 

    Στόχοι... και περισσότερο διάβασμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν αφιερώνω στη γλώσσα του Victor Hugo όσο χρόνο θα ήθελα , όμως βαριέμαι όσο δεν παίρνει , ειδικά τις τελευταίες μέρες. Μέχρι τις 15/ 7 που φεύγουμε, υπόσχομαι στον εαυτό μου να κάνω ότι καλύτερο μπορώ.  Επίσης έχω δανειστεί την "Άννα Καρένινα" από τη βιβλιοθήκη εδώ και 15 μέρες, σε πέντε μέρες πρέπει να την επιστρέψω ,έχω διαβάσει μέχρι το δεύτερο κεφάλαιο και έτσι όπως με βλέπω θα την ξαναδανειστώ αργότερα...             ( άσχετο αλλά τώρα το θυμήθηκα).  

    Λοιπόν, να φταίει η περσινή μου κατάθλιψη, να φταίει που βλέπω την αποτυχία γύρω μου να καταρρακώνει πολλούς ανθρώπους?... Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει και αγχώνομαι τόσο πολύ... Δεν ξέρω τι φταίει και μία φωνή μέσα μου μου βάζει εμπόδια στο να χαμογελάσω... Αλίμονο, είμαι 16 ετών και φοβάμαι να δώσω αβίαστα το χαμόγελό μου στα πράγματα. Φοβάμαι να γίνω πιο αισιόδοξη, φοβάμαι να ζήσω το τώρα για να μη χάσω το μετά...  Τι να φταίει που φοβάμαι...?..

   Ό,τι και να είναι θα το πολεμήσω. Εγώ θέτω τα όρια και η ευτυχία δεν ξέρει από τέτοια. Θα βρω λοιπόν τη δική μου ευτυχία, τον τρόπο να κάνω όσα θέλω χωρίς να χάσω ούτε μία σταγόνα από το χείμαρρο της ζωής μου αλλά και χωρίς να χαθώ σ αυτόν. Στόχοι κύριοι... είναι εδώ. Εδώ, στροβιλίζονται στο μυαλό μας, αντλούν από τη σκέψη μας. Είναι εδώ για να επιτευχθούν και όχι για να μας τρομάξουν. 

am I not enough?

  Γιατί να μην αρκεί να είμαστε απλά ο εαυτός μας? Γιατί η ζωή μας αναγκάζει να "πουλάμε" κάτι άλλο απ αυτό που είμαστε? Αφού στο τέλος , οι άνθρωποι που μας αγαπάνε περισσότερο, που είναι δίπλα μας στις δυσκολίες, είναι αυτοί οι οποίοι ξέρουν το αληθινό μας εγώ. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας προβληματίσει? Γιατί να προσποιούμαστε αφού όποιος μας εκτιμήσει για κάτι το οποίο δεν είμαστε, για κάτι ψεύτικο , δεν θα εκτιμά εμάς αλλά την πλαστή μας εικόνα. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να λέμε ψέματα, να προσποιούμαστε... Μπορούμε να διορθώσουμε τον εαυτό μας, να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του αλλά όχι να τον θάψουμε μέσα μας επιδεικνύοντας κάτι εικονικό, κάτι που δεν μας αντιπροσωπεύει.
  Πιστεύω πως αν ο καθένας μας έβγαζε προς τα έξω τον γνήσιο, πραγματικό του εαυτό, με όλες τις ομορφιές και τα ελαττώματά του, τότε οι ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν ουσιαστικότερες. Θα διαφυλάσσαμε την ψυχική μας ηρεμία, τους πραγματικούς μας φίλους και φυσικά θα προστατεύαμε τους γύρω μας από το να πέσουν στην παγίδα αυτού που πλασάρουμε. 
   Τι νόημα έχει να είναι κάποιος αγαπητός απ όλους αν δεν είναι απλά ο εαυτός του? Γιατί αυτό στις μέρες μας να μην είναι αρκετό? Έχουμε κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα και πολύπλοκα απ όσο είναι στην πραγματικότητα .
   Ίσως τελικά εμείς να δυσκολεύουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να γίνουμε κάτι το ιδανικό, ένας άλλος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς ελαττώματα, τέλειος και αγαπητός απ όλους. Είναι φύσει αδύνατον να υπάρξει τέτοιος άνθρωπος και αργά ή γρήγορα θα κουραστούμε να υπηρετούμε μία εικόνα που είναι έξω από τη φύση μας.  Πιστεύω πως η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στο να ξέρουμε πως όσοι είναι δίπλα μας , μας αγαπάνε επειδή βλέπουν το αληθινό μας πρόσωπο και αντί να απαιτούν από εμάς να είμαστε αψεγάδιαστοι, μας βοηθάνε στο να διορθωθούμε, χωρίς να θέλουν να μας αλλάξουν. Αυτή δεν είναι και η έννοια της φιλίας άλλωστε? 

Λα λα λα λα λα λα λα λα

    Πάντα με έκανες να γελάω τόσο πολύ... Είσαι τόσο χαρισματικός, θεέ μου, λες πως έχω χιούμορ όμως εσύ κάνεις μία ολόκληρη πλατεία να σκάει στα γέλια με μοναδικό όπλο μία ειρωνική γκριμάτσα σου. Σήμερα που σε είδα στην πλατεία, δεν περίμενα να χαρώ.  Σε είδα να στέκεσαι και να καπνίζεις χαμένος στις σκέψεις σου, κοιτάζοντας το κενό, ενώ η παρέα σου συζητούσε ζωηρά. Δεν συμμετείχες... Προχωρούσα με τον Θ. και  τον Λ. Εκείνοι κρατούσαν τα παγωτά τους στο χέρι, εγώ μία coca cola. Σε είδα αμέσως. Δεν θα μπορούσα να μην σε είχα δει, θα σε αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες και πλέον είμαι σίγουρη γι αυτό. Εσύ δεν πρέπει να με αντιλήφθηκες αμέσως. Ο Θ. ήθελε να χαιρετίσει τη Μελίνα από την παρέα σου, όσο κι αν δεν το ήθελα πλησίασα κοντά σου. Χαιρέτησα κι εγώ όσους ήξερα. Μαζί κι εσένα. Δεν μίλησες, σήκωσες το χέρι σου σαν βλάκας. Κι όμως... κι όμως μ άρεσε τόσο πολύ το βλέμμα, το χαμόγελό σου... Θα ήθελα να μην πλησιάσω όμως δεν ήθελα να  νομίζεις πως κωλώνω και έτσι το έπαιζα χαλαρή και μιλούσα χαμογελαστά με όλους. Με όλους εκτός από σένα... 

   Οι δικοί μου άρχισαν να μιλούν με τους δικούς σου και γίναμε όλοι μία παρέα πριν καλά καλά το πάρω χαμπάρι. Καθίσαμε στα παγκάκια όλοι μαζί και λέγαμε για τις πανελλήνιες μεταξύ σοβαρού και αστείου. Υπήρχε ένα παιδί στην παρέα σου, ο Νίκος , έτσι νομίζω τον λένε, που έδινε φέτος. Το πρωί λέει πήγε να τσεκάρει. 14.800 μόρια... Περίμενε γύρω στις 17.000 και σπάστηκε... Κι όμως, εσύ τον έκανες να αισθανθεί καλύτερα. Και μετά μίλησες ανθρώπινα, έτσι όπως είχα πολύ καιρό να σ ακούσω. Μου έχει λείψει η φωνή σου. Στο είχα πει κάποτε, θα πρέπει να κάνεις βραδινή ραδιοφωνική εκπομπή. 

   Σχολιάζαμε την επικαιρότητα, ήσουν καυστικός , σε απολάμβανα. Μετά άρχισα κι εγώ και σε είδα να με κοιτάζεις με προσοχή καθώς μιλούσα ή κατηγορούσα. Χαμογέλασες... Όλα ήταν γιορτή, όλα ήταν καλοκαίρι. Ένιωσα πως για πρώτη φορά οι αύρες μας ήταν συμφιλιωμένες, πως μου έδειχνες τον εαυτό σου. 

   Με έκανες τόσο χαρούμενη σήμερα... Όχι μόνο για το χαμόγελο αλλά και επειδή μου απέδειξες πως δεν πρέπει να ανησυχώ... Ωρίμασες... Ε, καλά , ωρίμασες λιγάκι, ας μην τα παραλέμε... 

   Με έκανες χαρούμενη, γιατί βρήκες τις ισορροπίες σου, αυτό ήταν εμφανές... Πώς είναι δυνατόν να σ αγαπάω τόσο... Θέλω να είσαι ευτυχισμένος! Όταν είσαι το νιώθω και έχω την ανάγκη να τραγουδήσω, να πετάξω, ίσως.... να δικαιωθώ. Να δικαιωθώ που αγάπησα κάποιον που δεν είναι το τελευταίο αλητάκι αλλά ένας ψαγμένος άνθρωπος... Ένας άνθρωπος που δεν θα χαθεί... Και αυτή είναι η μεγαλύτερη δικαίωση για μένα... Επειδή σ αγαπάω... Σ αγαπώ πολύ. 

  

Ουφ...

Οκ. Τα πράγματα έφτιαξαν. Έκανα μία συζήτηση με τους γονείς μου και όλα άρχισαν να βαίνουν καλώς. Κατάλαβαν ( thank got!) και ευτυχώς καμία από τις suer-απειλές δεν θα πραγματοποιηθεί. Ευτυχώς, επειδή νόμιζα πως είχε χαθεί κάθε είδους κατανόηση. Τέλος πάντων αν εξερέσει κανείς τα γαλλικά και το διάβασμα που με περιμένει, το καλοκαιράκι είναι εδώ και δεν σκοπεύω να το αφήσω ανεκμετάλλευτο! Περνάμε πολύ καλά κι ας έχει της @@#$% τη ζέστη εδώ!

 Αυτό,αφιερωμένο στο Εγγλεζάκι μου, που σήμερα μας αφήνει και πηγαίνει Κεφαλλονιά! Κοριτσάκι, σ αγαπώ πολύ και αυτές τις δέκα μέρες δεν ξέρω τι θα κάνω με αυτά τα ρεμάλια τους φίλους μας χωρίς εσένα! Να περάσεις υπέροχα και να ξέρεις ότι ο "μπάμπης μπάμπουρας" ( ξέρεις εσύ ;) ) περιμένει με ανυπομονησία! love u <3

freaking friday και άρωμα αποτυχίας...

  Σήμερα έμαθα πως τελείωσα την Α λυκείου με 17, 1, σύνολο 2 τετραμήνων και τελικών εξετάσεων. Επίσης για κακή μου τύχη, βγήκαν και τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Αρχαία 18, Κείμενα 20, Έκθεση 19, Ιστορία 20, Οικονομία 18, Θρησκευτικά 17, Χημεία 18, Αγγλικά-Γαλλικά 20 και... τώρα αρχίζει η ξεφτίλα, η απόλυτη κατρακύλα, οι βαθμοί της ανελέητης ανικανότητας!  Άλγεβρα 2, φυσική 4 και ... ΤΑΡΑ ΤΑ ΤΑ ΤΑΝ!!!!! ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ 1. ΜΟΝΑΔΑ!!!! Χριστέ μου! Δεν πίστευα στα μάτια μου όταν το είδα! Κοκομπλόκο έπαθα που λέει και η κολλητή μου! Ευτυχώς που πήγα μόνη μου στο σχολείο να πάρω τους βαθμούς για να τους χωνέψω μετά τη συγκοπή και να τους πασάρω με τρόπο στους parents. Τι τρόπο?... Με μονάδα πως να γύριζα στο σπίτι. Εκείνοι ήταν συνηθισμένοι στα 19,5 του γυμνασίου που κάτω από 17 δεν έγραφα. Για να πούμε την αλήθεια, φέτος που αποφάσισα πως θα πάω θεωρητική τα έχεσα τα μαθηματικά, ήταν και δύσκολα, ήταν και ανάποδο γαμώτο ο καθηγητής που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που πήρε το τμήμα μας... I SCREW MATHS! I SCREW GEOMETRY AND EFKLIDIS BONES ARE IN DANGER! What the fuck... Οκ. Οι δικοί μου ξέρουν πως διαβάζω πολύ για τα μαθήματα που με ενδιαφέρουν, τα φυσικομαθηματικά μου φαίνονται κινέζικα επειδή (ναι το παραδέχομαι) φέτος τα παράτησα τελείως αλλά αφού δεν έμεινα και στα τετράμηνα έγραψα εάν 10 και 12 κουτσά στραβά δεν με ένοιαζε. Φυσικά περίμεναν ένα 10 και στις εξετάσεις. Κι εγώ εδώ που τα λέμε στην άλγεβρα ένα 10 το περίμενα... Όμως ο σφιχτόκωλος ( ε συγγνώμη που ρίχνο το επίπεδο αλλά εμένα μου χάλασε το καλοκαίρι όχι αυτουνού )  ο μαθηματικός μας , ο Παπαδόπουλος με τ όνομα που κοντεύει τα 70 και διδάσκει ακόμα το χούφταλο, που ακόμα και οι θετικοί παραδέχονται πως αν δεν έκαναν φροντιστήριο δεν θα τον καταλάβαιναν, που έχει αφήσει κόσμο και κοσμάκη  στα μαθήματά του, αυτός οι μυτόγκας  ( άσχετο αλλά είναι τι να κάνουμε....), μου έβαλε μονάδα! ΜΟΝΑΔΑ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ (οι ντομάτες προς το άτομό μου να πεταχτούν αργότερα παρακαλώ. ) Σκατά... Η μάνα μου πήρε το ύφος της απόλυτης απογοήτευσης και με κοίταξε σαν να μου έλεγε " είσαι μία αποτυχία". Τον πατέρα μου δεν το έχω δει ακόμα , είναι στη δουλειά αλλά η μάνα μου είπε ότι τον φαρμάκωσα τον άνθρωπο! ΕΛΕΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ! Ούτε που κοίταξε τα 19 και 20. Εκεί σ αυτή την κωλομονάδα στάθηκε. " Δηλαδή εσύ έγραψες το όνομά σου και έφυγες έτσι?" Μου είπε μες τα νεύρα και ακούμπησε υποτιμητικά τον έλεγχο στο τραπέζι. " Όχι! Όλα τα θέματα τα απάντησα , εκτός από το τέταρτο! Κι εκεί έκανα το σχήμα !! Αλλά όλοι οι μαθηματικοί κάτι προσθέτουν απ το σχήμα. Μόνο ο Παπαδόπουλος δεν χαρίζει τίποτα!" Είπα εγώ και δεν είχα και άδικο. " Τι μου λες ρε Ελένη τώρα?!! " Φώναξε. " Ένα! Αυτό δεν είναι βαθμός! Δηλαδή το απόλυτο μηδέν! Λοιπόν θα συζητήσουμε πολύ σοβαρά. Δεν είναι βαθμός αυτός. Ο Η/Υ θα φύγει απ το δωμάτιο, θα δουλέψεις στο μαγαζί όλο το καλοκαίρι, δεν υπάρχει περίπτωση να βγαίνεις κάθε μέρα έξω....." Και μπλα μπλα μπλα μπλα! Όταν δε τόλμησα να κάνω πλακίτσα για να ελαφρύνει λίγο η ατμόσφαιρα και είπα " Πάντως είμαι άσσος στη γεωμετρία κυριολεκτικά", με κοίταξε δολοφονικά χωρίς ούτε δείγμα χαμόγελου... τίποτα.. Το βούλωσα κι εγώ αλλά τα παρακάτω τα έχω στο κεφάλι μου όλη μέρα! Και σκέφτομαι...   Για μπάστα λίγο ρε μάνα! Στα μαθήματα που με ενδιαφέρουν  έχω καλούς βαθμούς! Τι απαγορεύσεις είναι αυτές για την κωλογεωμετρία! Εντάξει δεν είπα ότι θέλω έπαινο για τα μαργαριτάρια μου αλλά όχι επειδή σας συνήθισα τόσα χρόνια στους άριστους βαθμούς να την πληρώσω κι από πάνω! άλλο λύκειο άλλο γυμνάσιο έτσι? Νιώθω τελείως άχρηστη κοιτάζοντας τους βαθμούς σ αυτά τα τρία μαθήματα ενώ δεν θα έπρεπε επειδή δεν τα καταλαβαίνω και όπου χρειαζόταν διάβασμα έχω γράψει πολύ καλά! Και στη χημεία παρακαλώ γιατί η καθηγήτρια μας είναι κορυφή και μας τα εξηγεί !  Όπου είχα στόχο τα κατάφερα! Ναι, στα άλλα μια ματιά έριξα, το παραδέχομαι , ούτε είχα προσδοκίες για κάτι μεγάλο. Κι εγώ έμεινα όταν είδα τον πάτο του πάτου στον έλεγχο αλλά εντάξει ας μην το μεγαλοποιούμε τόσο πολύ. Να σου πω που έχεις δίκιο? Στο ότι τελείως τζάμπα πλήρωνες φροντιστήριο τρεις φορές την εβδομάδα άλγεβρα για μένα. ΜΑ ΣΟΥ ΕΙΠΑ 1000000000000 ΦΟΡΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ! Εσύ εκεί! Να με βοηθήσεις, ντε και καλά. Κι εγώ δεν είχα την τσίπα να διαβάσω περισσότερο για να μην πατώσω τόσο πολύ! Μα και η καθηγήτρια μου σου είπε ότι έχω κενά και ότι φαίνεται ότι βαριέμαι πολύ το μάθημα! So... μαλακία κάνεις και είσαι τόσο αυστηρή μαζί μου. Κι εσύ και ο μπαμπάς.... Πφφφ.... πάει το καλοκαίρι μου... Κλάφτε με.... Ούτε που ξέρω τι περιμένει. Μπορώ να φανταστώ μόνο το αδιάφορο, κρύο ύφος που παίρνει ο πατέρας μου όταν θυμώνει μαζί μου, κι αυτό με σκοτώνει. Ευτυχώς έχω τα φιλαράκια και με ηρεμούν λίγο... Ξινό μου το βγάλατε το μπάνιο μου χθες και πέρασα τόσο ωραία... Πφφφ....