Greece is on fire

   Χαμός γίνεται.... Κοιτάζω ειδήσεις και θέλω να κλάψω, πραγματικά... Να δούμε τι θα αποφασίσουν τα 300 ούφο κιόλας... Γαμώτο... Το πιστεύετε ότι η χώρα είναι επί ξύλου κρεμάμενη αυτή τη στιγμή και μερικά σαχλοκούδουνα χαίρονται στην ιδέα το ότι θα χάσουν μάθημα αύριο??????. ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ?????
  Επιπλέον θέλω να πλακώσω στο ξύλο όλους αυτούς του αχρείους που χαλάνε τις περιουσίες απλών ανθρώπων χωρίς να σκέφτονται καθόλου ότι έτσι επιδεινώνουν την κατάσταση για τον λαό! Ζούμε ιστορικές στιγμές, είμαι σίγουρη ότι τα εγγόνια μας θα διδάσκονται ιστορία σχετική με τις μέρες που διανύουμε...  Δυστυχώς όμως αντί να μαθαίνουν για αγώνα θα πληροφορούνται για αναρχικές καταστροφές...
    Λίγο με νοιάζει που γινόμαστε ρεζίλι στην Ευρώπη... Λίγο με νοιάζει που σε όλο τον κόσμο είμαστε πρώτη είδηση. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσουμε να εξαθλιώνουμε την πατρίδα μας ρε!
   Αύριο οργανώνονται μαθητικές διαδηλώσεις. Θα είμαι εκεί... Ας βγούμε όλοι στο δρόμο ρε γαμώτο.... Ας γεμίσουμε τις πλατείες.... Από το σπίτι μας, από το pc,, τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει....

εγώ, εσύ και το γοβάκι που κρατάς..,

Ιδανικά θα ήμουν η κατάλληλη και θα ταίριαζα μαζί σου απόλυτα. Σαν ένα κομμάτι του παζλ. Αλλά ιδανικός είναι ο κόσμος της Disney, όχι ο δικός μου. Γι’ αυτό ξέρω πως όσο και να παρακαλάω, καμία διαφορά δε θα βλέπω. Και όσο η κολοκύθα μου δε θα γίνεται άμαξα, τόσο πιο πολύ θα παύω να πιστεύω σε εσένα. Κι ας ξέρω ότι δεν είσαι ο πρίγκιπας του παραμυθιού. Κι ας ξέρω πως αυτός που φταίει πραγματικά είμαι εγώ. Εγώ που δεν είμαι γαλαζοαίματη.
m.s

χειμωνανθός

Όταν δεν ελέγχεις όσα σου συμβαίνουν νιώθεις.... σαν χιονονιφάδα... Είσαι μία τόση δα μικρή νιφάδα χιονιού , που ο άνεμος τη στροβιλίζει στη δύνη του και την πηγαίνει όπου εκείνος θέλει... Ίσως καταλήξεις στη γη... Ίσως σε κάποια στέγη... Ίσως πάλι στολίσεις όμορφα τα φύλλα κάποιου δέντρου... Μπορεί ακόμα να λιώσεις ,να γίνεις λασπόνερο, τσαπατσουλιά... 

  Ξέρεις όμως κάτι?... οι χιονονιφάδες,  όποια κατάληξη και να έχουν, πάντα θα είναι.... ένα κομμάτι τ'  ουρανού...  

"until death do us part"

Τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει το ρομαντικό μου... έχει ξεδιπλωθεί η ολότελα vintage εκδοχή μου και πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολεί και να αναστενάζει όλη την ώρα. Σκεφτόμουν λοιπόν... αν υφίσταται στ' αλήθεια  η αληθινή αγάπη, αν δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι μαζί για πάντα και αν εγώ θα συναντήσω κάποια στιγμή τον έρωτα της ζωής μου, την μεγάλη, πραγματική μου αγάπη με την οποία θα θέλω να μείνω μέχρι το τέλος, και άλλα τέτοια με τα οποία έγινα τον αγαπημένο αντικείμενο καζούρας των φίλων μου αλλά δεν πειράζει :P
   Εσείς τι πιστεύετε? Θα βρούμε κάποτε το άλλο μισό μας, με το οποία θα μείνουμε για πάντα μαζί του?... Θέλω πολύ να πιστέψω πως κάτι τέτοιο θα συμβεί, όμως έχω βάσιμες υποψίες ότι πετάω στα σύννεφα... Αν υπήρχε το άλλο μισό κάθε ανθρώπου τότε οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα θα έβρισκαν την ευτυχία... Δεν θα μάστιζε την εποχή μας η μοναξιά και τα διαζύγια...
  Τώρα θα μου πείτε... ίσως οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να ψάχνουν... ίσως βλέπουν την αγάπη επιφανειακά και δεν διαθέτουν σ αυτή την αξία που της αρμόζει... Ίσως λοιπόν, λέω ίσως, η μαγεία τελικά να παρουσιάζεται σε όσους μπορούν να την αισθανθούν και την αναζητάνε...

FREE-καρισμένα νιάτα

   Εχθές βγήκα με την παρέα μου για μπύρες γύρω στις 10. Γυρίζαμε για ώρα μέχρι που καταλήξαμε στο atjek ένα από τα πιο όμορφα- ψαγμένα  rock- reggae μπαράκια της πόλης.Μπήκαμε , βρήκαμε μετά βίας ένα άδειο τραπέζι και καθίσαμε. Σε λίγο είχαμε ενωθεί με μία άλλη παρέα - γνωστοί  ενός φίλου μου- εκ των οποίων δεν ήξερα παρά μόνο μία κοπέλα. Γελούσαμε, συζητούσαμε και γενικώς το βράδυ κυλούσε ήσυχα και όμορφα, τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα το αξιοσημείωτο. Μία βραδιά με φίλους... Γύρω στις 12είχα πιάσει συζήτηση με τον Αλέξη. Ωραίο το παλικάρι, δεν μπορώ να πω... Μιλούσαμε για κάτι σχολές που τον ενδιέφεραν και είχαμε επεκταθεί σε πιο φιλοσοφικά ζητήματα όπως το αν αξίζει να φτάσεις στα άκρα για τα όνειρά σου κι άλλα τέτοια που συνήθως αναλύεις μετά την τρίτη μπύρα.
  Δεν είχα καταλάβει ότι είχαμε αποκοπεί από την κουβέντα των υπολοίπων και ο ένας αναφερόταν αποκλειστικά στον άλλο μέχρι που ο Κλεάνθης είπε " ε Ελένη δώσε και σ εμάς λίγη σημασία, σ έχει πάρει ο Άλεξ μονότερμα!" . Γελάσαμε κι οι δύο και για λίγο συμμετείχαμε στην καζούρα που έκαναν οι υπόλοιποι στον Θανάση με τον θέμα του wow. Έπειτα και πάλι ξεφύγαμε από την προσοχή τους και αρχίσαμε να μιλάμε για τα ενδιαφέροντά μας... ένιωθα πως ο ένας ήθελε να γνωρίσει τον άλλο καλύτερα. Ο Αλέξης είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος μου , Γ λυκείου, και μου εξηγούσε πως είναι άριστος στα μαθήματα που θέλει αλλά δεν σκοπεύει να χάσει στιγμή από τη ζωή του τη φετινή χρονιά. Τον άκουγα με θαυμασμό, εξέφρασα τις ενστάσεις μου εκεί που πίστευα και κάποια στιγμή κατάλαβα πως έκανα μονόλογο. Δεν απαντούσε, με κοιτούσε απλώς χωρίς να λέει τίποτα...  Τον κοίταξα ερωτηματικά... Κάτι είπε τότε αλλά η μουσική είχε δυναμώσει στο φουλ, όλοι φώναζαν τα λόγια του κομματιού - νομίζω ότι ήταν myles kennedy- ." Τι είπες?" Ρώτησα. " Δεν πάμε μία βόλτα έξω?" Είπε στο αφτί μου και μου χαμογέλασε. Δεν ήξερα τι να του πω, τον ήξερα μόλις δύο ώρες... Δεν περίμενε απάντησή μου, με τράβηξε από το χέρι και με οδήγησε έξω από το μαγαζί. Δεν είχα πάρει το μπουφάν μου, φορούσα ένα λεπτό μπλουζάκι και είχα παγώσει. " Μισό λεπτό να πάρω το μπουφάν μου από μέσα" είπα και πήγα να μπω ξανά στο μαγαζί. " Έλα δεν πειράζει βάλε το δικό μου".
   Μετά από πολλές δικές μου αρνήσεις και το γαϊδουρινό πείσμα του Αλέξη , μου φόρεσε ο μπουφάν του μέσα στο οποίο επέπλεα  αλλά ήταν πραγματικά πολύ ζεστό και αρχίσαμε να περπατάμε. Φορούσε ένα μαύρο πουλόβερ, σίγουρα πιο ζεστό από το δικό μου μπλουζάκι αλλά όσο κι αν προσποιούνταν τον άνετο είχα καταλάβει ότι είχε παγώσει. Κάναμε μία βόλτα και φτάσαμε στην εκκλησία του Αγίου- Νικολάου. Δεν μιλούσαμε , καθίσαμε σε ένα παγκάκι στο προαύλιο και εκεί όταν ξανά προσφέρθηκα να του δώσω το μπουφάν μου χαμογέλασε γλυκά. " Είσαι πολύ καλό κορίτσι" μου είπε. Νομίζω πως τον κοίταξα με ηλίθιο ύφος γιατί γέλασε. " Λοιπόν..." Είπα προσπαθώντας να αρχίσω συζήτηση... " Εσύ  πες μου.."  μου είπε. " Τι θες να σου πω?" τον ρώτησα. " Για σενα... θέλω να μάθω για σενα..." " Θες να μάθεις για μένα?" " Ναι" " Σαν τι θες να μάθεις?" " Δεν ξέρω... είσαι πάντως πολύ ενδιαφέρουσα..." " Εγώ?" " Ναι γιατί σου φαίνεται παράξενο?" " Γιατί το λες αυτό?" " Αυτό μου έχεις δώσει να καταλάβω. Είσαι πολύ έξυπνη και πολύ όμορφη..." μου είπε κοιτάζοντάς με στα μάτια.
   Μα καλά πώς το έκανε αυτό.?.?.? Εγώ να έχω πεθάνει από τη ντροπή και την αμηχανία μου κι εκείνος να με κοιτάζει στο μάτια λες και μιλάμε για τον καιρό. Δεν απάντησα... Ούτε ευχαριστώ δεν είπα η γαϊδούρα...  Κοίταζα μόνο το χορτάρι κάτω , και δεν μιλούσα... Τον άκουσα να βγάζει ένα πνιχτό γελάκι. Τον κοίταξα.
   Δεν χρειάστηκε να  κάνω κάτι άλλο. Αρχίσαμε να φιλιόμαστε για ώρα... Μπροστά στην εκκλησία μου φαινόταν κάπως αλλά εκείνη την ώρα δεν το σκεφτόμουνα. Δεν μπορώ να υπολογίσω πόση ώρα ήμουν στην αγκαλιά του και φιλιόμασταν... Φιλούσε πραγματικά όμορφα, απολαυστικά... Για πρώτη φορά στη ζωή μου τα φιλιά μου δεν συνοδεύονταν από έντονα συναισθήματα. Από μία απλή έλξη μόνο, τίποτε το συνθετότερο... Και ξέρετε κάτι... Αυτό ήταν και το καλύτερο απ όλα, η απλότητα του πράγματος...
    Δεν προχώρησε με τα χάδια του, δεν με έφερε σε δύσκολη θέση. Προσπαθούσα να είμαι ετοιμοπόλεμη για οποιαδήποτε χειρονομία του αλλά έμοιαζε να του αρκούν τα φιλιά μας.
   Στο μπαράκι γυρίσαμε πολύ αργότερα, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς να περιμένουμε κάτι ο ένας από τον άλλο. Μου έδωσε απλά τον αριθμό του χωρίς να ζητήσει τον δικό μου και έφυγε με την παρέα του λέγοντας ένα απλό "  Καληνύχτα όμορφη"...
   Μου άρεσαν οι στιγμές μαζί του, ήταν κάτι που δεν περίμενα από τον εαυτό μου. Όχι, δεν έχω σταματήσει να είμαι ερωτευμένη με τον Β. ούτε σκέφτομαι συνέχεια τον Αλέξη από χθες. Απλά...
  Απλά είναι που η παρόρμηση της εφηβείας, η λυτρωτική ανάγκη να περάσεις όμορφα χωρίς να πληγωθείς και το γεγονός ότι ένιωσα αυτή τη γλύκα μετά από καιρό με κάνουν να αναπολώ τη χθεσινή βραδιά...
   Γιατί εμείς η άνθρωποι να περιπλέκουμε πράγματα όπως ο έρωτας, που θα μπορούσαν να είναι τόσο σκανδαλιστικά απλά? Γιατί?...

27/ 1/ 1995

   Πριν αρχίσω να γράφω την ανάρτηση βρισκόμουν σε δίλημμα.... Ναι γράψω για τον άνθρωπο που με στιγμάτισε χαρίζοντας μου τις πιο άσχημες στιγμές της ζωής μου, ή να πέσω για ύπνο χωρίς να τον αναφέρω καν και να τον ξεχάσω. Να τον ξεχάσω... Το έχω εν μέρη καταφέρει πιστεύω. Έχω στραφεί αλλού, η ζωή μου έχει πάρει πορεία αντίθετη της δικής του, δεν υπάρχει πλέον πουθενά και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.
    Σήμερα, βρήκα στο δρόμο για  το φροντιστήριο ένα μικρό κοριτσάκι. Δεν νομίζω να ήταν περισσότερο από επτά χρονών... Με ρώτησε για κάποια οδό κοντά στο σημείο που βρισκόμασταν. Τη ρώτησα που ήταν οι δικοί της και μου είπε ότι η μαμά της την είχε αφήσει εκεί γιατί εκεί νόμιζε πως ήταν το σπίτι μιας φίλης από το μπαλέτο αν κατάλαβα καλά... Την πήρα από το χέρι και ψάχναμε την πολυκατοικία με τον σχετικό αριθμό. Τελικά τη βρήκαμε, χτύπησα το θυροτηλέφωνο στο επώνυμο που μου είπε και σε λίγο την άνοιξε όντως ένα άλλο κοριτσάκι ώστε να ανέβει. Η μικρούλα που τη λέγανε Έλλη μου είπε πολλές φορές ευχαριστώ... Το καημενούλι τα είχε χάσει λίγο..
   Η Έλλη λοιπόν ήταν τυχερή που βρήκε εμένα... Ήταν όμως 4.30 το απόγευμα, δεν κυκλοφορούσε ψυχή σχεδόν... Αν έπεφτε πάνω σε κάποιον που ήθελε να την εκμεταλλευτεί?
   Αυτή τη σκέψη έκανα καθώς είχα πάρει ξανά το δρόμο του φροντιστηρίου βέβαιη πια ότι η Έλλη ήταν εντάξει. Και τότε... τότε ήρθε η φωνή του στο μυαλό μου. Την ώρα που σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να συμβεί σ εκείνο το μικρό κοριτσάκι αν δεν είχα αργοπορήσει για το φροντιστήριο και ξεκινούσα στην ώρα μου, πέντε λεπτά νωρίτερα... " Μιλάς σαν καμιά γυναικούλα..." τον άκουσα να λέει. " Αυτή η καχυποψία και ο συνεχής φόβος! Φοβάστε τους ανθρώπους ρε, δεν έχετε εμπιστοσύνη σε κανέναν... Ο ΧΕΙΡΌΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΌΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΏΠΟΥ ΕΊΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ" τον άκουσα να φωνάζει νοερά. Ήξερα πως είχε ακραίες απόψεις ακόμα και μέσα στο δικό μου μυαλό. ήξερα πως είχα 1000000 επιχειρήματα στο κεφάλι μου ώστε να τον αντικρούσω και μετά.....................
   Ο μήνας έχει 26, αύριο είναι τα γενέθλιά του,θυμήθηκα. Μα καλά πώς είναι δυνατόν να το θυμάμαι, έχουν περάσει δύο χρόνια... Το θυμήθηκα  και ενώ τίποτα δεν συνοδεύει φέτος την ευχή μου, ούτε καν ένας αναστεναγμός.... Θα πω χρόνια πολλά. Από εδώ μονάχα για να το ξέρω μόνο εγώ... Χρόνια πολλά, πήγε ο μηνάς 27. Μπαίνεις στα 18 και νιώθω λύπη για την ανθρωπότητα...
    προς Μ.Τ  

Στο άγνωστο...

Σε είδα, δύο φορές σήμερα... Είπαμε αρκετά αλλά δεν μου φτάνει αυτό... Θέλω κι άλλες στιγμές μαζί σου, κι άλλο χρόνο... Θα ήθελα αντί να μου μιλούσες χαμογελαστός αλλά απόμακρος, να με κοίταζες βαθιά στα μάτια και να μου έδινες ένα μήνυμα... Δεν ζητάω εξωκοσμικά γεγονότα όπως το να με φιλήσεις ή να μου εξομολογηθείς όσα νιώθεις, αν νιώθεις κάτι.... Το ξέρω καλά πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί... Δεν έχουμε ούτε το χώρο ούτε το χρόνο που χρειαζόμαστε... Είσαι κι εσύ δειλός... Είμαι κι εγώ σε απόγνωση...  

  Δεν μου αρκεί αυτό το λίγο που μου δίνεις. Δεν μπορώ, κάθε στιγμή που είμαι μαζί σου πετάω και όταν φεύγεις νιώθω κενή, απαίσια... Είσαι η προσωπική μου ηρωίνη... και όσο περνάει ο καιρός χρειάζομαι όλο και μεγαλύτερες δώσεις από σένα, όλο και περισσότερο χρόνο μαζί σου. Θα ήθελα μία μέρα να κλειστούμε μέσα στο ασανσέρ... Ένας θεός ξέρει πόσο το θέλω. Μην πάει το μυαλό σου σε κάτι πονηρό, απλά σε χρειάζομαι... Χρειάζομαι κι άλλο χρόνο μαζί σου, δεν μου αρκούν τριάντα δευτερόλεπτα...

  Ξέρω πως οι πιθανότητες να αισθάνεσαι κι εσύ το ίδιο είναι ανύπαρκτες, μηδαμινές... Θα ήθελα πολύ να ήταν διαφορετικά αλλά ακόμη κι αν είναι δεν θα το μάθω ποτέ γιατί οι συγκυρίες δεν συμπαθούν τους δυο μας και δεν υπάρχει αρκετή καλή τύχη ώστε να καταφέρει ο ένας να πει όσα θέλει στον άλλο.  

   Έτσι κι εσύ δεν θα μάθεις ποτέ πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου... Όχι επειδή φταίμε, αλλά επειδή εμάς κανείς δεν μας θέλει μαζί... Ούτε εμείς οι ίδιοι καλά καλά....