Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Βουλιάζοντας στην επιφάνεια



    Σαφώς είμαστε νέοι. Νέοι και έχουμε μία ζωή μπροστά μας. Μια ζωή εμπλουτισμένη με πολλά υποσχόμενα όνειρα. Ο πατέρας μου λοιπόν με παροτρύνει κάθε φορά που χάνομαι στις "φιλοσοφικές" μου αναζητήσεις, να μην σκέφτομαι τόσο βαθιά. Λέει πως παιδεύομαι άδικα και ότι στην ηλικία μου πρέπει να χαίρομαι τη ζωή μου και πως έχω όσο χρόνο θέλω να απασχολούμε "με τέτοια" στο μέλλον. Τώρα λέει, προέχουν οι άμεσοι στόχοι μου.
  Βασικά έχω την αίσθηση πως η ανάγκη για όψη αποκλειστικά του κοντινού, του τώρα, το άμεσου, είναι   μάστιγα στην εποχή μας. Οι έννοιες περνάνε κρίση. Τρελαίνομαι όταν βλέπω δεκαεφτάχρονους να λενε ΘΑ Σ ΑΓΑΠΑΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ βαρύγδουπα, χωρίς συναίσθηση των όσων ξεστομίζουν , μετά από ένα-δύο μήνες σχέσης. Στο σχολείο και το φροντιστήριο ασχολούμαστε αποκλειστικά με τα μαθήματα και την ύλη που θα χρησιμοποιήσουμε στις πανελλήνιες εξετάσεις του χρόνου. Κανένα ενδιαφέρον για την ομορφιά της ήρεμης, γενικής γνώσης που δεν εξυπηρετεί στην εισαγωγή μας στο πανεπιστήμιο.  Δεν βγάζω την ουρά μου απ έξω, κάνω ακριβώς το ίδιο και δύο χρόνια τώρα διαβάζω ωφελιμιστικά. Το πρόβλημα ειναι ότι ακόμα και οι καθηγητές μας πας προτρέπουν σε μία τέτοιου είδους μόρφωση. ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ.
  Το άλλο που το πας? Μας έχει πιάσει όλους μία μανία να σχολιάζουμε τους γύρω μας. Τι φοράνε, πως μιλάνε, πως περπατάνε.... Έλεος, έχουμε καταντήσει να θεωρούμε πως το "σωστό" είναι παραπλήσιες φωτοτυπίες μας που εκφράζονται όπως εμείς! Σχολιάζουμε, σχολιάζουμε... ασχολούμαστε με τους άλλους! Πάντα επιφανειακά, σχεδόν καμία ένσταση σε σχέση με  πιο βαθιά χαρακτηριστικά τους.
   Επιφάνεια κύριοι. Επιφανειακά ζούμε, επιφανειακά κάνουμε σχέσεις, επιφανειακά ονειρευόμαστε, επιφανειακά μαθαίνουμε, επιφανειακά διασκεδάζουμε, επιφανειακά πεθαίνουμε.  Και βυθιζόμαστε σ' αυτό το βούρκο της επιφάνειας κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.
Κι εσύ μιλάς για σκέψεις?  

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Οnce Upon a Time

Το Πάσχα το πέρασα παρέα με την κόρη κολλητών φίλων των γονιών μου, την Ελπίδα που υπεραγαπώ και μου έχει μεγάλη αδυναμία. Είναι ένα πανέξυπνο, γλυκό κοριτσάκι των έξι ετών , κυριολεκτικα αξιολάτρευτο... 
Όταν αφιερώνεις λοιπόν τον περισσότερο χρόνο της ημέρας σου σε ένα μικρό παιδί που είναι μάλιστα κοριτσάκι, είναι επόμενο να κάνεις διάφορες αναδρομές στη δική σου παιδική ηλικία. Σε όλα αυτά τα μαγικά ταξίδια που έκανες τότε και τώρα σου λείπουν φοβερά. 
Είδα λοιπόν μετά από χρόνια τις ιστορίες της Barbie (τις κλασικές όχι τις αηδίες που κυκλοφορούν τώρα). Η ξανθιά πρωταγωνίστρια ενσάρκωνε στα dvd της Ελπίδας τη Ραπουνζελ και την Οντετ της  λίμνης των κύκνων... Διαβάσαμε και παραμύθια... Πολλά πολλά παραμύθια... 
Ε λοιπόν είναι τόσο περίεργο, έχω φτάσει μια ανάσα πριν τα 17 μου, κι όμως δεν μου πήρε παρά κάπου στα 40 λεπτά για να ξυπνήσω την τραγικά ρομαντική φύση μου, το κοριτσάκι που ονειρεύεται να ζήσει παραμυθένια. 
Πόσο απόκοσμα φαντάζουν πια τα παραμύθια... Πόσο ωμή μπορεί να μοιάζει η ζωή μπροστά τους? Πόσο γλυκιά είναι η ελπίδα που μας αφήνουν μετά από κάθε "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"? 
Κι όμως σκεφτόμουν... αν κανείς κοιτάξει πιο προσεκτικά, η ζωή μοιάζει με παραμύθι. Μπορεί να μην είναι όλα μαγικά, ονειρικά πλασμένα, όμως υπάρχουν στοιχεία που σε κάνουν να νοιώθεις πως ξεφεύγεις απο τη σαπίλα της σύγχρονης ζωής... 
Ο κακός δράκος που σε κρατάει κλεισμένη στο κάστρο είναι η αδυναμία... Ο καλός πρίγκιπας που θα περάσει δια πυρός και σιδήρου προκειμένου να σε σώσει ή ο ιππότης που θα σε πάρει στο άλογο του να ζήσετε μαζί για πάντα , μπορεί να μην υπάρχουν τελικά... Όμως τι σε κάνει να παύεις να ελπίζεις στο παραμύθι της καρδιάς σου? Εξάλλου πόσοι ξέρουν τη γενναία πριγκίπισσα που κατοικεί στην καρδιά της χ Μαρίας, ή την καλή νεράιδα που ενσαρκώνει η χ Αφροδίτη? Μπορεί λοιπόν ο χ Γιάννης να είναι ένας γενναίος ιππότης και ο χ Αντώνης ένας γλυκός ποιητής. Μπορεί η χ Δήμητρα να είναι η κακιά μάγισσα και ο χ Θοδωρής ο μαγεμένος βάτραχος... 
Κατέληξα. Τα παραμύθι υπάρχει. Απλά οι δράκοι πολλαπλασιάστηκαν με τον καιρό, και δυνάμωσαν... 

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Ξεκίνημα Νέας Εποχής

Καταρχάς να ευχηθώ σε όλους έναν απίστευτο μήνα, με ότι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει. Η σημερινή μέρα με βρήκε -επιτέλους- αισιόδοξη και χαρούμενη. Η άνοιξη για' μενα μόλις ξεκίνησε και θα τη χαρώ μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Γιατί ναι, είμαι σίγουρη πως η ζωή κάτι καλό θα φέρει. Ο αέρας ομόρφυνε και το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Εξ' άλλου, ένας φίλος είχε πει" η χειρότερη άνοιξη ισούται με τον καλύτερο χειμώνα".  κι από την πορεία μου ως τώρα, δεν υπάρχει τίποτα να με κάνει να μην τον πιστέψω.
Να περνάτε τέλεια!