Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Όταν διασκεδάζω....

  Η αλήθεια είναι πως οι απόκριες δεν μου ταιριάζουν... Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα καρναβάλια και ποτέ δεν ήμουν στο πνεύμα των ημερών. Την Τσικνοπέμπτη μόνο που βγαίνουμε όλη η παρέα και πηγαίνουμε σε κάποιο ρεμπετάδικο για κρασί και ψητά το ευχαριστιέμαι...  Όλα τα υπόλοιπα απλώς τα υπομένω...
   Σε αντίθεση με όλα αυτά, φέτος πήγα σε τέσσερα διαφορετικά αποκριάτικα πάρτι...  Στο ένα την Παρασκευή του φροντιστηρίου μερικών φίλων, σε δύο εχθές, του σχολείου μου και έπειτα σε ένα κλαμπ επειδή είχαμε ξενερώσει στο πάρτι του σχολείου και θέλαμε να συνεχίσουμε αλλού, και στο τελευταίο σήμερα, το οποίο το έκανε στο σπίτι ένας φίλος λόγω των αυριανών του γενεθλίων. Ε λοιπόν, πιο άκυρο θέαμα από εμένα ντυμένη cowboy, με την τρίτη κατά σειρά βότκα στο χέρι( δεν θα την έβγαζα αλλιώς) να χορεύω μακαρένα δεν υπάρχει! Οι φίλοι μου ενθουσιάζονται με τις απόκριες και γενικότερα γελάσαμε πολύ, οι μεταμφιέσεις που έπεσαν ήταν μία και μία! Όμως....
   Ναι υπάρχει αυτό το όμως που κάτι μέρες σαν αυτές με κάνει να νιώθω έξω απ τα νερά μου... Κι εκεί που υποτίθεται πως διασκεδάζω, εκεί είναι που τον σκέφτομαι περισσότερο.
 Τις ώρες που θα έπρεπε να ξεχνιέμαι, να αδειάζω το μυαλό μου και να κάνω τρέλες, νιώθω πως τον έχω ανάγκη πιο πολύ από ποτέ... Έχω ανάγκη το βλέμμα του, τη φωνή του, το άγγιγμα του.
  Να τελειώσουν επιτέλους αυτές οι απόκριες... Το να μην σε αγγίζει όλη αυτή η ουρανοκατέβατη χαρά γύρω σου είναι βασανιστικό...
    Είναι βασανιστικό να νιώθεις τόση αποστροφή για όλα αυτά στα 17 σου.. Είναι βασανιστικό να σε έχω στο μυαλό μου... όταν προσποιούμαι πως περνάω καλά....
                                                                                       Όταν διασκεδάζω....  

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Ζωή υπό κατάρρευση - πωλούνται υλικά σε τιμή ευκαιρίας


Θα ήθελα πολύ να απέδιδα την γκαντεμιά, την γρουσουζιά και την θλίψη των δύο τελευταίων ημερών σε κάποια άτσαλη πλανητική  κίνηση όμως δυστυχώς δεν είμαι αρκετά προληπτική για να το κάνω.... 
   Όλα γύρω μου, εμπόλεμη ζώνη, βομβαρδισμένο τοπίο... Οι σταθερές αξίες ελάχιστες, η ζωή μου " παιχνιδάκι στα χέρια των θεών" για ακόμη μία φορά με κρίνει κατώτερη των περιστάσεων και με πηγαίνει κατά δική της βούληση όπου εκείνη θέλει.Χωρίς να με ρωτάει, χωρίς να την νοιάζει αν πληγώνομαι. 
  Δεν είμαι κάδος απορριμάτων! Δεν γράφει πουθενά " Αντέχω, πληγώστε ελεύθερα"!!!!
     Ναι, δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό μ εμένα και τους ανθρώπους. Έρχονται όλοι εδώ. Από οικογενειακό, φιλικό περιβάλλον και όχι μόνο. Έρχονται και ξεσπάνε. Δεν λέω, εκεί φαίνεται η αγάπη. Αν δεν ενδιαφέρεσαι για όσα περνούν τα αγαπημένα σου πρόσωπα ποιο είναι το νόημα?    
   Αυτό που μου τη σπάει είναι ότι νομίζουν πως είμαι δεν ξέρω κι εγώ πόσο ώριμη και δυνατή εσωτερικά... Ξέρουν ότι θα έχουν  σιωπή ότι μιλάνε, ένα χέρι στον ώμο τους, μία αγκαλιά, μία καλή συμβουλή. Ξέρουν ότι είμαι πάντα εκεί γι αυτούς και ότι καταλαβαίνω.
   Δυστυχώς όμως αυτό συνεπάγεται το ότι όλο πιστεύουν πως εγώ δεν έχω τις ίδιες ανάγκες. Είμαι ευαίσθητη, αυτό τους αρκεί για να μην τους πολυνοιάξει που θα είμαι λυπημένη.... Θα ρωτήσουν τι έχω, θα κάνουν λίγη πλάκα, μετά εγώ θα χαμογελάσω και τέλος. Λες και το γεγονός ότι χαμογελάω σημαίνει πως ό,τι πρόβλημα είχα πάει, το ξεπέρασα! 
   Όλα καταρρέουν γύρω μου σιγά σιγά. Ξέρω πως θα περάσει η μπόρα τρέμω τις καταστροφές που θα έχει φέρει. 
    Τίποτα. Λες και δεν έχω το δικαίωμα να χαρώ τίποτα. 
   Αν δεν σας βρίσκεται λοιπόν πρόχειρος στόχος για βελάκια μην ανησυχείτε καθόλου. Εδώ είμαι εγώ. Θα χτυπήσετε, θα εκτονωθείτε, θα το χαρεί η ψυχούλα σας, μετά θα πάρετε στοργή, συμβουλές, αγκαλιές... Έτσι χωρίς να δίνεται τίποτα, δεν χρειάζεται. Η Ελένη είπαμε είναι εδώ για σας χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. Αυτός είναι ο ορισμός της αγάπης. Για εκείνη γιατί για σας όχι. Για εκείνη και είστε τυχεροί γι αυτό.
   Χτυπήστε λοιπόν , μη με λυπάστε. Βγάλτε το άχτι σας, ισορροπήστε... Εγώ ότι και να μου κάνετε θα είμαι εδώ... Πάντα εδώ θα είμαι και το ξέρετε. Είμαι δεδομένη. Δεν φταίτε εσείς αγαπημένοι μου, εγώ είμαι εκ φύσεως δεδομένη. Εκ φύσεως θα σκουπίσω τα δάκρυα, το αίμα απ τις πληγές μου, θα σας πάρω αγκαλιά και θα ξεχάσω....
     Γιατί έτσι αγαπάω εγώ. Καλά να πάθω.  

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

εσένα...

   Εσένα που είσαι τρέλα σκέτη.... Εσένα που δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεσαι....
         Εσένα που μπορείς από τα σύννεφα να με πας απότομα στο χώμα.......
  Εσένα  που έχω αγαπήσει το χαμόγελό σου....
                              Εσένα  θέλω....
                                                        Εσένα και μόνο.....

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Greece is on fire

   Χαμός γίνεται.... Κοιτάζω ειδήσεις και θέλω να κλάψω, πραγματικά... Να δούμε τι θα αποφασίσουν τα 300 ούφο κιόλας... Γαμώτο... Το πιστεύετε ότι η χώρα είναι επί ξύλου κρεμάμενη αυτή τη στιγμή και μερικά σαχλοκούδουνα χαίρονται στην ιδέα το ότι θα χάσουν μάθημα αύριο??????. ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ?????
  Επιπλέον θέλω να πλακώσω στο ξύλο όλους αυτούς του αχρείους που χαλάνε τις περιουσίες απλών ανθρώπων χωρίς να σκέφτονται καθόλου ότι έτσι επιδεινώνουν την κατάσταση για τον λαό! Ζούμε ιστορικές στιγμές, είμαι σίγουρη ότι τα εγγόνια μας θα διδάσκονται ιστορία σχετική με τις μέρες που διανύουμε...  Δυστυχώς όμως αντί να μαθαίνουν για αγώνα θα πληροφορούνται για αναρχικές καταστροφές...
    Λίγο με νοιάζει που γινόμαστε ρεζίλι στην Ευρώπη... Λίγο με νοιάζει που σε όλο τον κόσμο είμαστε πρώτη είδηση. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσουμε να εξαθλιώνουμε την πατρίδα μας ρε!
   Αύριο οργανώνονται μαθητικές διαδηλώσεις. Θα είμαι εκεί... Ας βγούμε όλοι στο δρόμο ρε γαμώτο.... Ας γεμίσουμε τις πλατείες.... Από το σπίτι μας, από το pc,, τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει....

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

εγώ, εσύ και το γοβάκι που κρατάς..,

Ιδανικά θα ήμουν η κατάλληλη και θα ταίριαζα μαζί σου απόλυτα. Σαν ένα κομμάτι του παζλ. Αλλά ιδανικός είναι ο κόσμος της Disney, όχι ο δικός μου. Γι’ αυτό ξέρω πως όσο και να παρακαλάω, καμία διαφορά δε θα βλέπω. Και όσο η κολοκύθα μου δε θα γίνεται άμαξα, τόσο πιο πολύ θα παύω να πιστεύω σε εσένα. Κι ας ξέρω ότι δεν είσαι ο πρίγκιπας του παραμυθιού. Κι ας ξέρω πως αυτός που φταίει πραγματικά είμαι εγώ. Εγώ που δεν είμαι γαλαζοαίματη.
m.s

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

χειμωνανθός


Όταν δεν ελέγχεις όσα σου συμβαίνουν νιώθεις.... σαν χιονονιφάδα... Είσαι μία τόση δα μικρή νιφάδα χιονιού , που ο άνεμος τη στροβιλίζει στη δύνη του και την πηγαίνει όπου εκείνος θέλει... Ίσως καταλήξεις στη γη... Ίσως σε κάποια στέγη... Ίσως πάλι στολίσεις όμορφα τα φύλλα κάποιου δέντρου... Μπορεί ακόμα να λιώσεις ,να γίνεις λασπόνερο, τσαπατσουλιά... 
  Ξέρεις όμως κάτι?... οι χιονονιφάδες,  όποια κατάληξη και να έχουν, πάντα θα είναι.... ένα κομμάτι τ'  ουρανού...